علامات سال ظهور

علامات سال ظهور (قسمت اول)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

به اذن الله و به اذن آقا امام زمان(عج)

چون مبدء سال محرّم است و از محرّم تا محرّم دیگر یک سال محسوب می شود، پس تمام ما بین دو محرّم که در این بین ظهور می کند سال ظهور خواهد بود یعنی سالی که در آن سال ظاهر می شود.
حوادثی که از این محرّم تا محرّم دیگر اتفاق می افتد، بعضی پیش از ظهور است، پس آنها علامت این است که
پشت سر این حوادث ظاهر خواهد شد و بعضی مقارن ظهور تا قیام است و اینها علامت این است که او ظاهر شده، سپس بدان که این حوادث که در آن سال واقع می شود چه پیش از ظهور و چه در وقت ظهور بعضی از آنها فتنه و جنگهائی است که واقع می شود و رایاتی است که بلند می شود و بعضی آیات سماوی و ارضی است.

امّا آنچه پیش از ظهور واقع می شود:

1. جاری شدن فرات در شهر کوفه

از حضرت صادق(ع) فرمود:
« عام الفتح ینشقّ الفرات حتّی یدخل ازقّة الکوفة »
« در سال فتح فرات شکافته شود تا اینکه آب داخل کوچه های کوفه گردد ».
و در « ارشاد » جزء علاماتی که شمرده فرمود:
« و ثبق فی الفرات یدخل الماء ازقّة الکوفه »
ثبق به معنی زیادی آب و سرعت جریان است، یعنی هرگاه آب فرات چنان زیاد شود و طغیان کند که داخل کوچه های کوفه گردد ».
و در « اثبات الهداة » از ابن عباس از امیرالمؤمنین(ع) فرمود:
« اذا فتق ثبق فی الفرات فبلغ ازقّة الکوفه فلیتهیّأ شیعتنا للقاء القائم »
« هر گاه زیادی آب شکافی در فرات ایجاد کرد، پس آب به کوچه های کوفه برسد شیعیان ما آماده ملاقات قائم(عج) شوند ».

2. زلزله و زلزله بزرگ در شام

در آن سال زلزله بسیار باشد و از جمله زلزله بزرگی در شام، امیرالمؤمنین(ع) فرمود:
« زلزله ای در شام خواهد شد که در او صد هزار هلاک شوند، خداوند او را برای مؤمنین رحمت و برای کافرین عذاب قرار خواهد داد، وقوع این حادثه بعد از ورود بیرقهای زرد مصر خواهد بود ».
- « ملاحم و فتن » روایت کرده آن را از ابن مسعود از پیغمبر(ص) و هم گفته سال بسیار سردی باشد-.

3. ظهور خسف و قذف یعنی سنگباران شدن

خسف یعنی فرو رفتن به زمین در آن سال بسیار خواهد بود. حضرت باقر(ع) در این آیه: « قل هو القادر علی أن یبعث علیکم عذابا من فوقکم أو من تحت أرجلکم »
« بگو او قادر است که بر شما بفرستد عذابی از بالای سر یا از پایتان ».
فرمود: « عذاب از زیر پا خسف است.
سپس فرمود: این در اهل قبله است، یعنی این عذاب برای مسلمین است ».
و نیز در آیه: « و اخذوا من مکان قریب »
« گرفته خواهند شد از مکانی نزدیک ».
فرمود: « یعنی از زیر قدمهایشان خسف خواهد شد ».
و حضرت صادق(ع) در این آیه:
« سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی أنفسهم »
« زود است به آنها بنمایانیم آیات خود را در آفاق و در نفس ایشان ».
و حضرت رسول(ص) نیز فرمود:
« منتظر باشید باد سرخ یا مسخ یا سنگ باران شدن را ».
خسف به طور کلی در بسیاری از نقاط خواهد بود ولی بعضی از نقاط بالخصوص اسم برده شده، بسیاری از آنها پیش از ظهور و بعضی مقارن ظهور یا بعد از آن است، اما همه را یکجا ذکر می کنم زیرا که همه از وقایع همان سال است، به علاوه ذکر همه در یکجا اوفق و انسب است.

4. خسفی در مشرق و خسفی در مغرب و خسفی در جزیرةالعرب

حضرت رسول(ص) در حکایت شب معراج بعد از ذکر فتنه و فسادها فرمود:
« در آن هنگام سه خسف خواهد شد: خسفی در مشرق و خسفی در مغرب و خسفی در جزیرةالعرب ».
و از امیرالمؤمنین(ع) نیز از آن حضرت(ص) آمده که فرمود:
« پیش از ساعت ناچار است ده چیز، از جمله این سه خسف را فرمود ».

5. خسف جابیه و قریه دیگر از قرای دمشق

حضرت باقر(ع) به جابر فرمود:
« دست و پا حرکت مده تا علاماتی را که ذکر می کنم ببینی، از جمله خسف قریه ای است از قرای شام که او را جابیه نامند ».
و امیر المؤمنین(ع) فرمود:
« وقتی که بیرقهای زرد با مادیونهای قرمز وارد شام شدند، منتظر خسفی باشید در قریه ای از قرای شام که او را حَرَستا گویند، سپس منتظر فرزند جگر خوار یعنی سفیانی باشید ».
اما در ظبط نام این قریه گویا دقت کامل نشده زیرا که نسخه ها مختلف است، بعضی خرساء، و بعضی خرشاء، و بعضی حرستا، و بعضی خرسنا، و بعضی مرمرسی ظبط کرده اند و چون این حقیر را از قرای شامات اطلاعی نیست نمی توانم بعضی را بر بعضی ترجیح دهم که کدام یک صحیح است، بلی در قاموس گفته: حرسی، بلدی است در باب دمشق.

اللهم اشف صدر الحسین بظهور الحجه(عج)

منبع: کتاب مهدی منتظر(عج)
تالیف: آیت الله حاج شیخ محمد جواد خراسانی(قدس سره)

علامات سال ظهور (قسمت دوم)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

به اذن الله و به اذن آقا امام زمان(عج)

6- خسف یا خرابی در مسجد جامع دمشق

عمّار یاسر گفت: « و خسفی واقع شود در طرف غربی مسجد دمشق ».
و نیز از عمار یاسر گفت: « دیوار مسجد دمشق خراب شود ».
و حضرت باقر(ع) فرمود: « قسمتی از مسجد دمشق ساقط شود ».

7- خسفی در بلاد جبل

بلاد جبل: قم و قزوین و همدان و کردستان و کرمانشاه است.
عبدالله بن سنان به حضرت صادق(ع) عرض کرد:
« بلاد جبل کجاست که بر ما روایت شده که چون امر به شما برگردد، بعضی از آن خسف خواهد شد؟ »
فرمود:
« در بلاد جبل موضعی است که به او بحر گویند و به قم نامیده می شود او معدن شیعیان ماست ».
یعنی آن جا خسف نخواهد شد.

8- خسفی در بغداد

حضرت صادق(ع) فرمود:
« پیش از قیام قائم(عج) از جهت زجر مردم از معاصی آتشی در آسمان ظاهر خواهد شد و سرخی که آسمان را بپوشاند و خسفی در بصره ».
و حضرت رسول(ص) فرمود:
« بین دجله و دجیل شهری بنا خواهد شد که خزینه های زمین به سوی او کشیده شود، خسف به آن شهر خواهد شد ».
و در « غیبت نعمانی » از « کعب الاحبار » گفته:
« و خسف مزوره و او بغداد است ».
و در « ملاحم و فتن » ایضا از کعب الاحبار که گفت:
« سپس خسف و سنگ باران و زلزله ها خواهد بود در بغداد و او از همه زمین ها سریع تر است در خرابی ».
آنچه ظاهر می شود آن است که در بغداد خسفی خواهد شد، یعنی قسمتی از آن خسف خواهد شد نه اینکه همه بغداد خسف شود.

9- خسفی در بصره و خرابی آن و خونریزی بسیار

در حدیث پیش که در خسف بغداد ذکر شد، حضرت صادق(ع) فرمود:
« و خسفی در بصره و خونهائی که در وی ریخته شود و خانه ها خراب شود و فنائی که در اهلش افتد ».
در « ملاحم و فتن » از ابن عباس نقل کرده که گفت:
« خسف بصره نزد اهل مصر است ( أهل السیف بفلان قطع منه ) ».
پس ظاهر آن است که هلال مصر سقوط مصر باشد، چنانکه خواهد آمد در خروج مغربی و حمله او به مصر.
و ایضا از ابن عباس گفته:
« بعد از خسف در بصره طوفانی خواهد بود که هر کس از خسف نجات یافته از طوفان نجات نخواهد یافت ».
ظاهر این است که این طوفان که بعد از خسف است همان غرقی است که به امر خود حضرت صاحب(عج) انجام خواهد گرفت و نیز پوشیده نماند چنانکه در بغداد گفته شد، مراد خسف بعضی از بصره است نه تمام وی.

10- خسف مناره بصره

در « اثبات الهداة » از حضرت صادق(ع) خسف مناره بصره را در حدیثی نقل کرده ».

11- خسف بیداء

بیداء وادی است چهار فرسخ دور از مدینه در طریق مکّه و دنباله او دراز است و مقصود از خسف بیداء آن است که لشکر سفیانی پس از قتل و غارت در مدینه در تعقیب حضرت مهدی(عج) به مکّه حرکت می کنند و چون به این وادی برسند در آنجا همه لشکر به جز دو نفر یا سه نفر خسف خواهند شد، چنانکه تفصیلش خواهد آمد ان شاءالله.
و در بسیاری از اخبار ذکر خسف بیداء شده و در بسیاری جزء علائم خوانده شده، با اینکه این خسف در وقتی است که حضرت در مکّه ظاهر شده، پس مقصود آن است که علامت قیام آن حضرت است، زیرا قبل از قیام خواهد بود، یا مقصود علامت ظاهر بودن آن حضرت است، یعنی علامت آن است که او ظاهر شده و دیگر انتظار نباید کشید.

12- خسف و زلزله و قذف در مصر

در « ملاحم و فتن » از سلیلی از ابن عباس:
« در مصر سه خسف و شش زلزله و قذف از آسمان خواهد بود ».
و گفت:
« علامت سفیانی نزد هلال (سقوط) مصر است ».

اللهم اشف صدر الحسین بظهور الحجه(عج)

منبع: کتاب مهدی منتظر(عج)
تالیف: آیت الله حاج شیخ محمد جواد خراسانی(قدس سره)

علامات سال ظهور (قسمت سوم)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

به اذن الله و به اذن آقا امام زمان(عج)

13- ظهور مسخ

از اموری که تقریبا حتمی الوقوع است ظهور مسخ است و آن این است که انسانی به صورت خوک یا میمون یا حیوان دیگر شود و ممکن است که در سالهای پیش از سال ظهور تحقق یابد، اما بیشتر می نماید که در سال ظهور خواهد بود.
حضرت صادق(ع) در: « عذاب الخزی فی الحیوة الدّنیا و فی الآخرة »
که مضمون آیه سوره فصلت و آیات دیگر است. یعنی:
« به آنان عذاب ذلّت و رسوایی خواهیم زد، در دین و آخرت » فرمود:
« ای ابا بصیر چه خزی سخت تر است از اینکه مرد در خانه خود و حجله خود باشد در میان برادران و عیال خود، ناگهان اهل او یقه ها پاره کنند و صیحه بزنند، پس مردم بگویند چه خبر است؟ گفته شود: فلان الآن مسخ شد ».
عرض کرد: « آیا این پیش از قیام قائم خواهد بود یا بعد؟ »
فرمود: « پیش خواهد بود ».
و نیز آن حضرت در تأویل این آیه:
« سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی أنفسهم حتّی یتبیّن لهم انّه الحقّ »
« زود است آیات خود را به ایشان بنما یا نیم در آفاق و در نفس ایشان، تا ظاهر شود که قائم(عج) حق است ».
فرمود:
« آیتی که در نفس ایشان است مسخ است، پس خواهند دید قدرت خدا را ».
و حضرت موسی بن جعفر(ع) نیز در همین آیه فرمود:
« یعنی مسخ در اعداء حق ».
پیغمبر(ص) نیز اشاره به مسخ فرموده: هم در حدیثی که در باد سرخ و در خسف گذشت و هم در حدیث دیگر فرمود:
« در امت من خسف و مسخ و سنگ باران خواهد بود.
گفتند: یا رسول الله اینها به سبب چیست؟
فرمود: به سبب اتخاذ ایشان آلات غنا و زنان آوازه خوان و آشامیدن شراب و مسکرات ».
در باد سرخ گذشت از ابن عباس که علمای بغداد مسخ خواهند شد.

14- بیست و چهار باران

چون احتمال می رود که در جمادی بعد از ظهور باشد، لهذا در فصل برگشتن مردگان برای نصرت قائم(عج) خواهد آمد.
و همچنین سه ندا در رجب خواهد شد، احتمال می رود که در رجب پیش از ظهور باشد، اما احتمال قوی تر آن است که در رجب بعد از ظهور و از حوادث سال اول ظهور باشد، به هر جهت در جزء نداهای آسمانی ذکر می شود تا همه یک جا باشد و همچنین کفی که از آسمان ظاهر شود این دو احتمال را دارد.

15- فتنه ها و جنگ ها در شرق و غرب

در آن سال فتنه و جنگ بسیار باشد، بعضی در همان سال شروع شود و بعضی از سال پیش ادامه دارد، حضرت صادق(ع) و حضرت موسی بن جعفر(ع) در آیه پیش: « سنریهم آیاتنا فی الآفاق... » فرمود:
« یعنی فتنه ها در آفاق زمین ».
و نیز حضرت صادق(ع) فرمود:
« آیات در آفاق انتقاض آفاق است ».
یعنی به هم خوردن و در هم و برهم شدن اوضاع، پس در این سال هرج و مرج و فتنه و آشوب شدت پیدا کند به طوری که همه را خوف شامل شود، چنانکه در خوف و جوع ذکر شد، جنگ و فتنه شرق و غرب را فرا گیرد. چنانکه حضرت باقر(ع) فرمود:
« اهل شرق اختلاف کنند و به هم در افتند و همچنین اهل غرب، بلکه اهل قبله نیز، پس مردم در زحمت و مشقت شدید افتند از آنچه به ایشان می رسد از خوف، پس همچنان بر این حال خواهند بود تا اینکه ندای آسمانی بلند شود ».
و نیز فرمود:
« ای جابر در آن سال اختلاف بسیار است در هر زمین از ناحیه غرب (یا عرب) ».
بیش از همه در ناحیه عراق است. که حضرت صادق(ع) فرمود:
« اهل عراق را خوفی شامل شود که ایشان را قرار نباشد ».
امیرالمؤمنین(ع) نیز به فتنه شرق و غرب اشاره فرموده، فرمود:
« ایها الناس از من بپرسید پیش از آنکه فتنه شرقیه پای خود را بلند کند و در زیر پای خود لگد مال کند و فتنه غربیه نیز آتش خود را مشتعل سازد ».
ظاهر آن است که مراد از فتنه شرقیه بیرقهائی است که از مشرق از طرف خراسان ظاهر می شود و مراد از فتنه غربیه فتنه مصر و شام است. سلمان فارسی نیز به این اشاره کرده در خطبه خود بعد از ذکر نفس زکیه، فرمود:
« وعده ما بین شما و وقوع این حادثه (قتل نفس زکیه) فتنه ای است شرقیه و پس از آن شما را ندا خواهد کرد ندا کننده ای از مغرب (سفیانی)، پس جواب ندهید او را، خدا بداد او نرسد ».
و بالجمله در این سال فتنه و جنگ همه جائی است، الّا اینکه از بعضی رایتها و خروج کنندگان بالخصوص اسم برده شده و بعضی از اینها بالخصوص تصریح به حتمی بودنش هم شده.

اللهم اشف صدر الحسین بظهور الحجه(عج)

منبع: کتاب مهدی منتظر
تالیف: آیت الله حاج شیخ محمد جواد خراسانی(قدس سره)

علامات سال ظهور (قسمت چهارم)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

به اذن الله و به اذن آقا امام زمان(عج)

فتنه های سال ظهور:

اختلاف شام

1و2- اختلاف دو روایت در شام: حسنی و اموی
امیرالمؤمنین(ع) فرمود:
« دو نیزه با هم به جنگ افتند در شام، زلزله ای در شام واقع خواهد شد که صد هزار در آن زلزله هلاک شوند، رحمت خواهد بود برای مؤمنین و عذاب خواهد بود برای کافرین، پس از آن منتظر باشید صاحبان اسبان ابلق و بیرقهای زرد را که از طرف مغرب رو آورند ».
مقصود مغربی است، یعنی روایت قیس که ذکرش خواهد آمد.

حضرت باقر(ع) فرمود:
« اول زمینی که خراب می شود از ناحیه مغرب ارض شام است که در وی سه رایت اختلاف کنند، اصهب (مرد سرخ چهره و سفید رنگ) ابلق (ابلق یا سفید مایل به پیسی) و رایت سفیانی ».
و نظیر آن از حضرت صادق(ع) و عمار یاسر نیز نقل شده:
« این دو رایت با یکدیگر می جنگند تا اینکه مغربی بر ایشان ظفر می یابد، پس سفیانی بر ایشان خروج کند و همه را مانند زراعت درو کند و اصهب و ابلق را بکشد ».
اما این دو رایت از چه طائفه هستند؟
سدیر از حضرت صادق(ع) پرسید:
« آیا پیش از سفیانی چیزی هست؟»
فرمود:
« بلی، پس به دست خود اشاره به شام کرده، فرمود: سه رایت خواهد بود: رایت حسنی و رایت اموی و رایت قیسی. پس سفیانی بر ایشان خروج کند و ایشان را مانند زراعت درو کند، چنانکه هرگز مانندش را ندیده باشی ».
اما این حسنی غیر آن سید حسنی معهود است که ذکرش خواهد آمد، معلوم می شود که دو حزب، حزب حسنی و حزب اموی در شام با یکدیگر نزاع خواهند کرد و ممکن است حدیث عمار اشاره به همین حسنی باشد که گفت: اهل مغرب به سوی مصر خروج کنند و آن علامت سفیانی است و پیش از آن خروج می کند کسی که دعوت کند به سوی آل محمّد(ص). (بعید نیست نام او عبدالله باشد).
حاصل مجموع اینکه اول دو رایت ابلق و اصهب در شام با هم بجنگند، پس مغربی از مصر بر ایشان حمله کند و پس از آن سفیانی بر هر سه.

3- خروج مغربی یعنی رایت قیس و حمله به مصر و سپس حمله به شام

حضرت صادق(ع) فرمود:
« قبل از قیام حرکت می کند جنگ قیس ».
و حضرت رضا(ع) فرمود:
« هر گاه حرکت کند و به اهتزاز در آید بیرقهای قیس در مصر ».
و حضرت صاحب(عج) به ابن مهزیار فرمود:
« هر گاه حرکت کند مغربی ».
امیر المؤمنین(ع) در حدیث فوق بعد از ذکر دو رایت فرمود:
« منتظر باشید صاحبان اسبان ابلق و بیرقهای زرد را که از طرف مغرب رو آورند تا وارد شام شوند ».
عمار یاسر گفت:
« و خروج می کنند اهل مغرب به سوی مصر، پس چون داخل مصر شوند آن علامت سفیانی است، سپس حرکت می کند صاحب مغرب، پس می کشد مردان و اسیر می کند زنان را، بعد بر می گردد با قیس رو به جزیره ».
در « ملاحم و فتن »:
« هر گاه بیرقهای زرد داخل مصر شد و غلبه بر او کرد و بر منبر او نشست پس باید اهل شام برای خود نقبهائی در زمین بکنند، زیرا که بلای بزرگی است ».
حضرت باقر(ع) فرمود:
« هلاکت قیس در قرقیسا خواهد بود، به نحوی که داعیه ای برای او نخواهد ماند ».
و گذشت که هلاکت قیس و اموی و حسنی به دست سفیانی است که مانند زراعت ایشان را درو خواهد کرد.
اما مشخصات قیس آن قدر معلوم است که با بیرقهای زرد و مادیونهای ابلق خواهد بود، اما طائفه ایشان ممکن است که مراد طائفه قیس باشد و اما محل خروج آن قدر که معلوم است از ناحیه مغرب است، اما از کدام ارض مغرب معلوم نیست، ارض مصر هم از اراضی مغرب شمرده می شود و در قاموس گفته: قیس عیلان پدر قبیله ای است که اسم او الیاس بن مضر است، بعد گفته و قیس بلده ای است در مصر که به نام فتح کننده او قیس بن الحارث نامیده شده و هم جزیره ای است در بحر عمان، معرب کیش است، بنابراین احتمال قوی می رود که اهل همان بلده قیس که مصر است باشند و از همانجا خروج کنند. والله العالم.

4و5- رایت بنی العباس و مروانی

از چند خبر استفاده می شود که دولت بنی العباس تجدید خواهد شد، اگر چه بعضی از آنها قابل همل است بر آن تجدیدی که در مصر صورت گرفت، اما بعضی دیگر غیر قابل حمل است. زیرا که انقراض ایشان را به دست خراسانی و سفیانی معین کرده، حسن بن ابراهیم به حضرت رضا(ع) عرض کرد:
« مردم حدیث می کنند که چون سفیانی خروج کند سلطنت بنی العباس رفته باشد.
فرمود:
دروغ می گویند سفیانی خروج کند و سلطنت ایشان بر پا باشد ».
حضرت باقر(ع) فرمود:
« خراسانی و سفیانی بر ایشان خروج کند این از مشرق و آن از مغرب مانند دو اسب مسابقه و بر یکدیگر به سوی کوفه سبقت گیرند این از آنجا و آن از آنجا، تا اینکه هلاکت ایشان بر دست آن دو شود، آگاه باشید که خراسانی و سفیانی احدی از ایشان را باقی نخواهند گذاشت ».
از این حدیث معلوم می شود که دولت ایشان در عراق خواهد بود.
امیرالمؤمنین(ع) فرمود:
« علامت آخر ملک بنی فلان کشته شدن نفس حرام است در بلد حرام به دست قومی از قریش، قسم به آن کس که دانه را می شکافد و بنده را می آفریند که پس از آن ملکی برای ایشان نیست مگر پانزده شب ».
این حدیث دو احتمال دارد: ممکن است راجع باشد به انقراض دولت اول ایشان و مراد از کشته شدن نفس حرام همان باشد که در وقایع گذشته راجع به بنی العباس ذکر شد و ممکن است راجع به دولت آخر ایشان باشد و مقصود از نفس حرام، نفس زکیه باشد که او را ما بین رکن و مقام می کشند در ماه ذیحجّه.
بنابراین: پس انقراض دولت آخر ایشان در اواخر ذیحجّه خواهد بود، و اما انقراض اولشان بعد از عاشورا خواهد بود. زیرا که لشکر هلاکو روز عاشورا وارد بغداد شدند.
و اما مروانی، حضرت رضا(ع) فرمود:
« پیش از این امر سفیانی و مروانی و شعیب بن صالح خواهند بود ».
حضرت باقر(ع) فرمود:
« بین اولاد عباس و مروانی جنگی خواهد بود در قرقیسا، که در آن پسر مویش سفید شود، خداوند نصرت را از ایشان بردارد و به پرندگان آسمان و درندگان زمین فرماید که سیر شوید از گوشت ستمکاران، سپس سفیانی خروج کند ».
قرقیسا بلده ای است در کنار فرات و آن یکی از مراکز جنگ است، جنگ ترک و روم و یمانی و خراسانی، و سفیانی نیز در آنجا خواهد بود و احتمال می رود که مروانی همان اموی باشد که ذکرش در دو رایت مختلف در شام گذشت.

اللهم اشف صدر الحسین بظهور الحجه(عج)

منبع: کتاب مهدی منتظر
تالیف: آیت الله حاج شیخ محمد جواد خراسانی(قدس سره)

علامات سال ظهور (قسمت پنجم)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

به اذن الله و به اذن آقا امام زمان(عج)

فتنه های سال ظهور:

اختلاف شام

6و7- ترک و روم

اختلاف ترک و روم نیز در پیش از سفیانی است، حضرت باقر(ع) در ذکر سقوط مقداری از مساجد دمشق و در حدیث دیگر بعد از خسف جابیه از قرای دمشق فرمود:
« و مارقه ای (یعنی خارج شده از دین) خروج می کند از ناحیه ترک، در عقب او هرج و مرج است و زود باشد که اخوان ترک رو آورند تا به جزیره فرود آیند (جزیره بصره و نواحی آن است)، و زود باشد که مارقه روم رو آورند تا به رمله فرود آیند ».

(رمله بلده ای است از بلاد شام و مواضع دیگر نیز هست، از جمله رمله مصر نیز معروف است اما مراد رمله شام است).
عمار یاسر گفت:
« هر گاه ترک و روم بر شما لشکر برانگیزند و تجهیز جیش کنند و ترک با روم مخالفت کنند و به هم درافتند… ترک به جزیره و روم به فلسطین فرود آید، تا اینکه دو لشکر در قرقیسا بر لب نهر تلاقی کنند، و در آنجا قتال عظیمی شود، تا اینکه گفت: سفیانی حائز شود آنچه را ایشان جمع کرده بودند ».
ظاهرا مراد از ترک، ترکیه و مرا از روم، روم مجاور با عراق و مصر است.

8- خروج عوف سلمی از کَرِیت

حضرت زین العابدین(ع) فرمود:
« پیش از سفیانی مردی خواهد بود که او را عوف سلمی گویند (یعنی از بنی سلیم است) در ارض جزیره (بصره و نواحی آن) و مأوی و محل او در کَرِیت است (از قرای عراق) و قتل او در دمشق خواهد بود، پس از آن شعیب بن صالح است و بعد از آن سفیانی ».

9- خروج شخصی از اولاد شیخ

حضرت صادق(ع) فرمود:
« سفیانی نمی باشد تا اینکه خروج کند خروج کننده ای از اولاد شیخ، پس حرکت می کند تا اینکه در داخل نجف کشته می شود، به خدا که گویا می بینم نیزه ها و شمشیرها و متاع خود را تکیه داده اند بر دیواری از دیوارهای نجف در روز دوشنبه و شهید می شود در روز چهارشنبه ».
اما محل خروج او معلوم نیست از نجف یا کوفه یا توابع آن است یا محل دیگر.

10- خروج مردی ضعیف از موالی به مدافعه سفیانی

حضرت باقر(ع) فرمود:
« خروج می کند مردی از موالی که ضعیف است با پیروانش، پس کشته می شود در پشت کوفه، می کشد او را امیر لشکر سفیانی در مابین حیره و کوفه ».
و از امیرالمؤمنین(ع) جزء حوادث و علامات که فرمود:
« و کشته شدن نفس زکیّه در پشت کوفه با هفتاد نفر ».
ممکن است مراد همین شخص باشد و در کتاب « ملاحم الفتن » از پیغمبر(ص) فرمود:
« پس خروج می کند به سوی ایشان، یعنی لشکر سفیانی از مجلس خود مردی که او را صالح گویند، پس دائره بر اهل کوفه خواهد بود ».
ممکن است مراد همین شخص باشد.

11و12- خروج ربیعی و جرهمی و غیرهم

در « الزام الناصب » از امیرالمؤمنین(ع) فرمود:
« و خروج می کند ربیعی و جرهمی و غیر ایشان نیز از اهل فتنه و سفیانی بر همه غلبه می کند ».

13- خروج حسینی

در حدیث معراج از ابن عباس از پیغمبر(ص) جزو حوادث و علائمی که خداوند فرمود:
« و خروج مردی از اولاد حسین و ظهور دجّال و ظهور سفیانی ».
بیش از این چیزی در خصوصیات او نیست که از کجا خروج کند و چگونه باشد، فقط محض تذکر ذکر شد.

14- خروج سپاهی از کوفه به شام

امیرالمؤمنین(ع) بعد از ذکر سفیانی و مبارزه او با امیر بغداد در جسر کوفه، فرمود:
« بعد خارج می شود از کوفه صدهزار ما بین مشرک و منافق تا وارد دمشق شوند ».
از این هم بیش از این چیزی در دست نیست، ممکن است همان لشکر سفیانی باشد که برگشت به دمشق می کنند و ممکن است عده دیگری باشد، امّا مسلّم یمانی و خراسانی نیست، زیرا لشکر ایشان ما بین مشرک و منافق نیست.

15- خروج شیصبانی از کوفه

در « غیبت نعمانی » از جابر جعفی از حضرت باقر(ع) سؤال کرد از سفیانی، فرمود:
« کجاست برای شما سفیانی تا اینکه پیش از او خروج کند شیصبانی، خروج خواهد کرد از ارض کوفه به جوشد چنانکه آب از چشمه می جوشد و جمع شما و سران شما را بکشد، پس بعد از آن متوقّع باشید سفیانی و خروج قائم(عج) را ».
در « بحار » این حدیث را از « غیبت نعمانی » نقل کرده اما به جای شیصبانی گفته تا اینکه خروج کند کسی که بعد از او سفیانی است تا آخر و گویا نسخه ایشان این طور بوده.
به هر حال اگر شیصبان باشد از حدیث حضرت صاحب(عج) به علی بن ابراهیم مهزیار معلوم می شود که بنی شیصبان کنایه از بنی العباس است، بلکه از خطبه لؤلؤه امیرالمؤمنین(ع) تصریح است به اینکه ملوک بنی شیصبان، بنی العباس است.
بنابراین پس دو احتمال در حدیث می رود یکی آن که چون حدیث از حضرت باقر(ع) است و این خبر پیش از تأسیس دولت بنی العباس بوده پس ممکن است فرموده باشد هنوز بنی العباس ظاهر نشده اند، کو تا اینکه زمان سفیانی برسد.
و ممکن است حدیث برای بعد از ظهور ایشان باشد، در این صورت احتمال می رود که مراد همان بنی العباس باشد، پس اشاره به تجدید دولتشان باشد و احتمال می رود که مراد متمرّد و متفرعن دیگری باشد که در شیطنت مانند ایشان است، زیرا که شیصبان نام شیطان و نام قبیله ای است از جن و به همین لحاظ بنی العباس را به بنی شیصبان ملقّب ساخته اند.

اللهم اشف صدر الحسین بظهور الحجه(عج)

منبع: کتاب مهدی منتظر
تالیف: آیت الله حاج شیخ محمد جواد خراسانی(قدس سره)