آداب زندگی اسلامی

[sohrab]

درفضيلت تجمل و زينت كردن  
بدانكه موافق احاديث معتبره بسيار زينت كردن و جامه هاى پاكيزه و فاخر پوشيدن هرگاه از حلال بهم رسد و مناسب حال او باشد سنت است و موجب خوشنودى پروردگار است و اگر ازحلال بهم نرسد بهر چه ميسرشود بايد قناعت نمايد. وتحصيل زيادتيهاى لباس رامانع عبادت الهى نگرداند واگر حقتعالى روزى را براو فراخ گرداند، درخور آن بخورد و بپوشد وصرف نمايد وبه برادران مؤ من بدهد.
و اگر روزى بر او تنگ شود قناعت نمايد و بحرام و شبهه خود را آلوده نكند، چنانچه در حديث معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول استكه هرگاه خدا نعمتى به بنده خود كرامت فرمايد و اثر آن نعمت بر او ظاهر شود او را دوست خدامينامند وياد كننده نعمت پروردگار خواهد بود. و اگر براو ظاهر نشود او را دشمن خدا مينامند و تكذيب كننده نعمت پرودگار خواهد بود.
و در حديث ديگر از آنحضرت منقول است كه هرگاه حق تعالى نعمتى ببنده كرامت فرمايد دوست ميدارد كه اثرآن نعمت را براو ببيند.
از حضرت اميرالمؤ منين صلوات الله عليه منقول است كه از براى برادر مؤ من خود زينت كنيد چنانچه براى بيگانه زينت كنيد كه خواهيد شما را به خوش ترين هيئتى بيند.
وبسند معتبر منقول است كه حضرت على بن موسى الرضا عليه السلام در تابستان بر روى حصير مى نشستند و در زمستان بر روى پلاس و در خانه جامه هاى گنده ميپوشيدند و چون بيرون ميآمدند براى مردم زينت ميكردند.
واز حضرت صادق عليه السلام منقول است كه حقتعالى زينت و اظهار نعمت را دوست ميدارد و ترك زينت و اظهار بدحالى را دشمن ميدارد و دوست ميدارد كه اثر نعمت را در بنده خود ببيند باينكه جامه خود را پاكيزه كند و خودرا خوشبو دارد، وخانه را نيكو دارد و ساحتهاى خانه را بِروبَد حتى آنكه چراع پيش از فرو رفتن آفتاب روشن كردن فقر را زايل ميكند و روزى را زياد ميكند.
واز حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام منقول است كه حقتعالى جمعى را خلق كرده است كه براى شفقت برايشان دنيا را تنگ كرده است و برايشان محبت دنيا را از ايشان برداشته است پس بسوى آخرت كه حقتعالى ايشان رابسوى آن خوانده راغب گرديده اند و بر تنگى معاش و مكروهات دنيا صبر ميكنند و مشتاقند بآنچه نزد خدا است از كرامت ابدى و جان خود را در رضاى خدا درباخته اند و آخر كار ايشان شهادت است پس چون بنشاءه آخرت روند حق تعالى از ايشان خوشنود باشد و ميدانند كه مرگ راهيست كه همه را در پيش است پس توشه براى آخرت خود اندوخته اند و طلا و نقره جمع نكرده اند وجامه هاى گنده مى پوشند و بقوت ضرورى قناعت مينمايند وزيادتيها را در راه خدا ميدهند كه توشه آخرت ايشان باشد و از براى رضاى خدا با نيكان دوستى ميكنند و از براى خدا با بدان دشمنى مى نمايند، ايشانند چراغهاى راه هدايت وايشانند متنعم بنعيم آخرت

[sohrab]

يوسف بن ابراهيم گويد كه بخدمت حضرت ابى عبداللّه عليه السلام رفتم و جامه هاى خزپوشيده بودم ، پرسيدم كه : چه ميفرمائيد درجامه خز؟ فرمود كه باكى نيست بدرستيكه چون حضرت امام حسين عليه السلام شهيد شد جامه خز پوشيده بود و چون حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام عبداللّه بن عباس را فرستاد كه با خوارج نهروان سخن گويد بهترين جامه هاى خود راپوشيد و به بهترين بوهاى خوش خود را خوشبو كرد و بربهترين اسبان سوار شده و بنزد ايشان رفت ، گفتند: تو از بهترين مردمى چرا لباس جباران را پوشيده و براسبان ايشان سوار شده ؟ عبداللّه بن عباس اين آيه را خواند قُلْ مَنْ حَرّمَ زينَةَ اللّهِ اَلتى اَخْرَجَ لِعِبادِهِ والطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزقِ يعنى بگويا محمد صلّى اللّه عليه وآله وسلّم كه كى حرام كرده است زينتى را كه خدا براى بندگانش بيرون آورده است و روزيهاى طيب و نيكو را، پس حضرت فرمود كه جامه هاى نفيس بپوش و زينت كن كه خدا نيكو است و نيكو را دوست دارد، امابايد كه از حلال باشد.
ودر حديث معتبر وارد شده است كه سفيان ثورى كه از مشايخ صوفيه است بمسجد الحرام آمد ديد كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام نشسته و جامه هاى پرقيمت نيكو پوشيده است ، گفت واللّه بروم و او را براين جامه هاى سرزنش كنم پس نزديك آمد، و گفت : اى پسر رسولخداصلّى اللّه عليه وآله سلّم والله كه پيغمبر چنين جامه اى نپوشيده و هيچ يك از پدرانت چنين جامه ها نپوشيده اند.
حضرت فرمود: كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در زمانى بودند كه روزى بر مردم تنگ بود، امروز برمردم روزى فراخ است سزاوارترين مردم بصرف كردن نعمتهاى خدا نيكانند، پس اين آيه را خواند كه گذشت و فرمودند كه ما سزاوارترين مردميم بتصرف كردن در آنچه خدا عطا كرده است . اى ثورى اين جامه را كه مى بينى براى مردم پوشيده ام پس دامن جامه را بالا كردند وباو نمودند جامه گنده بود كه در زير پوشيده بودند و فرمودند كه اين جامه گنده را براى خود پوشيده ام واين جامه هاى نيكورا براى مردم ، پس دست زدند و جامه بالاى سفيان را دور كردند او در زير جامه گنده جامه نازكى پوشيده بود، فرمودند كه جامه پائين را براى لذت نفس خود پوشيده و جامه بالا را براى فريب دادن مردم پوشيده اى .
ودر حديث معتبر از عبداللّه بن هلال منقول است كه گفت : عرض كردم بخدمت حضرت امام رضا عليه السلام كه چه بسيار خوش ميآيد مردم را از احوال كسى كه طعامهاى بدمزه و ناگوار ميخورد و جامه هاى گنده ميپوشد واظهار شكستگى و خشوع مينمايند، فرمود كه : مگر نميدانى كه حضرت يوسف پيغمبر و پيغمبرزاده بود و قباهاى ديبا طلاباف ميپوشيد، وبر مجالس آل فرعون مى نشست و حكم درميان مردم ميكرد مردم را بالباس او كارى نبود، واز او عدالت در حكم ميخواستند. امام مى بايد كه آنچه گويد راست گويد و هرگاه وعده كند وفا كند، وحكم بعدالت كند. خدا حلال را بركسى حرام نكرده است واندك و بسيارحرام را حرام كرده است پس خواندند اين آيه را كه : قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللّهِ و بسيارى از اخبار مناسب اين فصل را در كتاب عين الحيوة ايراد نموده ام .
منبع:کتاب حلیه المتقین

[Mojtaba]

به به داش سهراب می بینم که باز گل کاشتی - ایول مطالبت خیلی عالی هست

موفق باشی -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


هر کس به کسی نازد و ما هم به علی(ع) نازیم
یا علی بگو و بهش فکر کن

[mitra]

سلام دوست و همراه صمیمی

تاپیک بسیار عالی رو شروع کردید

امیدوارم ثابت قدم و استوار پیش ببریدش  

[sohrab]

ازحضرت صادق (عليه السلام ) منقول است كه بسيار است كه بعضى از شيعيان ما در افتتاح بعضى ازكارها فراموش ميكنند گفتن (بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ را پس حق تعالى ايشان را امتحان مينمايد ببلائى تا متنبه شوند و بياد آورند شكر الهى و ثناى بر اورا و حق تعالى بسبب آن بلا محو مينمايد از ايشان منقبت آن تقصير را كه ايشان صادر شده است پس بايد كه آدمى در ابتداى هر كارى افتتاح نمايد بگفتن بسم الله .
ازحضرت امام محمد باقر (عليه السلام ) منقول است كه چون حق تعالى حضرت آدم را نهى فرمود از خوردن ميوه آن درخت بهشت گفت بلى پروردگارا نگفت انشاءالله پس از آن درخت خورد و از بهشت بيرون آمد پس حقتعالى فرمود پيغمبرش را كه وَلا تَقُولَنَّ اِنىّ فاعِلٌ ذلِكَ غَدًا اِلاّ اَنْ يَشاءَ اللهُ وَاذْكُرْ رَبَّكَ اِذا نَسيْتَ پس فرمود كه يعنى مگو هر چيزى را كه اين را ميكنم فردا مگر آنكه مقيد بمشيت الهى گردانى كه بگوئى مگر آنكه خدا خواهد كه نكنم و ياد كن پروردگار خود را هرگاه كه فراموش كنى اورا يعنى هرگاه كه گفتن انشاء الله را فرموش كنى در هر وقت كه بخاطرت بيايد بگواگر چه بعد از يكسال باشد.
درحديث معتبر از حضرت موسى بن جعفر منقول است كه نه چيز است كه كردن آنها موجب غلبه فراموشى است : خوردن سيب ترش و گشنيز و پنير و نيم خورده موش و بول كردن در آب ايستاده و خواندن نوشته قبرها و راه رفتن در ميان دوزن و شپش را انداختن و حجامت كردن در پشت گردن .
ازحضرت امير المؤ منين (عليه السلام ) منقول است كه سه چيز است كه حافظه را زياد ميكند: مسواك كردن وروزه داشتند و قرآن خواندن .
درحديث معتبر منقول است كه روزى آنحضرت غمگين شدند فرمودند كه نميدانم بچه سبب غمگين شده ام بر عتبه در ننشستم و ميان گله گوسفندان نگذشتم و زيرجامه را ايستاده نپوشيدم ودست ورو را بدامن جامه پاك نكردم .
ازحضرت صادق (عليه السلام ) منقول است كه ده چيز است كه اندوه را برطرف ميكند راه رفتن وسوار شدن و سر در آب فروبردن و بسبزه زار نگاه كردن و خوردن و آشاميدن و جماع كردن و مسواك كردن و سرشستن باخطمى و نظر بر روى زن مقبول كردن و با مردان سخن گفتن

[sohrab]

از حضرت امير المؤ منين (عليه السلام ) منقول است كه چند است كه باعث پريشانى ميشوند و چند چيز است كه باعث توانگرى ميشوند اما آنها كه موجب فقر وپريشانى ميشوند تارعنكبوت را درخانه گذاشتن و درحمام بول كردن و درحال جنابت چيزى خوردن و با چوب گز خلال كردن و ايستاده شانه كردن و خاكروبه را در خانه گذاشتن و قسم دروغ خوردن و زنا كردن و اظهار حرص كردن و خواب كردن در ميان نماز شام و خفتن و خواب كردن بعد از صبح پيش از طلوع آفتاب و دروغ بسيار گفتن و غنا و خوانندگى شنيدن و مردى را كه در شب سؤ ال كند چيزى ندادن و خرج را زياده از اندازه كردن وبا خويشان بدى كردن و اما آنها كه موجب توانگرى و زيادتى مال ميشوند نماز پيشين و پسين را و نماز شام و خفتن را با يكديگر كردن و بعد از نماز صبح وبعد ازنماز عصر تعقيب خواندن وبا خويشان نيكى واحسان كردن و ساحت خانه را جاروب كردن و مال خودرا با برادران مؤ من قسمت كردن و بامداد بطلب روزى رفتن و استغفار بسيار كردن و خيانت در مال مردم نكردن و سخن حق وراست گفتن و آنچه مؤ ذن در اذان گويد ازپى او گفتن و در بيت الخلا سخن نگفتن و حرص در طلب دنيا داشتن و شكر كسى كه نعمتى بر اين كس داشته باشد كردن و از قسم دروغ جتناب كردن و پيش از طعام دست شستن و ريزها كه از سفره ريزد خوردن و هركه هر روزى سه مرتبه سبحان الله بگويد حقتعالى هفتاد نوع بلا را از او دور گرداند كه كمتر آنها پريشانى باشد.
درحديث معتبر از حضرت صادق (عليه السلام ) منقول است كه هركه درمدح اهل بيت صلوات الله عليهم يك بيت شعر بگويد حق تعالى براى او خانه در بهشت بنا كند.
درحديث ديگر فرمود كه هركه در مدح ما بيتى از شعر بگويد مؤ يد بروح القدس گردد.
درحديث ديگر ازحضرت امام رضا (عليه السلام ) منقول است كه هرمؤ منى كه يك بيت شعر در مدح اهل بيت بگويد، حقتعالى براى او در بهشت شهرى بنا كند بزرگتر ازهفت برابر دنيا و چون در آن شهر آيد، هر ملك مقرب و هر پيغمبر مرسل بديدن اوبيايند

[sohrab]

درحديث معتب از حضرت رسول (صلى الله عليه وآله وسلم ) منقول است كه شكم كسى پر از چرك و ريم باشد بهتر اس از آنكه پر ازشعر باشد.

و درحديث معتبر منقول است كه حضرت رسول نهى فرمود ازچيزى خوردن در حال جنابت و فرمود كه مورث پريشانيست ، و نهى فرمود ازگرفتن

ناخن بدندان و از مسواك كردن در حمام و از آب بينى انداختن در مساجد و ازخوردن نيم خورده موش . وفرمود كه مسجدها را راه مكنيد كه از درى

درآئيد از در ديگرى بدر رويد مگر آنكه دوركعت نماز بگذاريد، و نهى كرد از آنكه بول كنند در زير درخت ميوه دار يا در ميان راه ، و نهى فرمود ازآنكه

بدست چپ يا بر پهلو تكيه كرده چيزى بخورند، و نهى فرمود ازگچ ماليدن قبرها و نماز كردن در قبرستان و فرمود كه هركه در فضائى غسل بكند با

خبر باشد كه عورتش گشوده نشود، و نهى نمود از آب خوردن از پيش دسته كوزه كه در آنجا چرك جمع ميشود، و نهى نمود از بول كردن در آب

ايستاده كه باعث برطرف شدن عقل مى شود، و نهى فرمود از آنكه كسى بايكتاى نعلين راه رود يا ايستاده نعلين بپوشد، و نهى فرمود از آنكه

كسى بول كند و فرجش محاذى افتاب يا ماه باشد و فرمود كه چون داخل بيت الخلاء شويد اجتناب كنيد از نشستن رو بقبله و پشت بقبله ، و نهى

فرمود از گريه بلند و نوحه كردن در مصيبت ، و نهى فرمود از رفتن زنان ازپى جنازها، و نهى فرمود از آنكه محو كنند چيزى از قرآن را به آب دهان يا

آنكه چيزى از قرآن را به آب دهان بنويسد، و نهى فرمود ازخواب دروغ بستن و فرمود كه هركه چنين كند حقتعالى اورا تكليف ميكند كه بر جو گره

بزند و او نتواند كرد باين سبب معذب باشد، و نهى فرمود كه از ساختن صورتها و فرمود كه هركه صورتى بسازد حقتعالى اورا در قيامت تكليف كند

كه جان در آن صورت بدمد و نتواند، و نهى فرمود ازآنكه حيوانى را بآتش بسوزانند، و نهى فرمود از دشنام دادن خروس زيرا كه از براى نمازبيدار

ميكند، و نهى فرمود از آنكه مؤ منى خواهد چيزى بفروشد و يابخرد و ديگرى بيايد و بگويد من متاع بهتر دارم از من بخر يا اين متاع را بيشتر مى

خرم ، و نهى فرمود از بسيار سخن گفتن دروقت جماع وفرمود كه از اين ميباشد لال بودن فرزند، و فرمود كه خاك روبه را شب درخانه مگذاريد، و

روز بيرون بريد كه شيطان درآن جا ميكند، و نهى فرمود از آنكه در شب كسى بخوابد بادست آلوده بطعام پس اگر چنين كند و شيطان او را ديوانه

كند ملامت نكند مگر خود را، و نهى فرمود از آنكه كسى استنجا كند باسرگين و استخوان ، ونهى فرمود از آنكه كيس بى رخصت شوهر ازخانه

بيرون رود پس اگر برود پس اگر برود لعنت كنند اورا ملائكه آسمانها و هركه براو بگذرد از جنيان و آدميان تا بخانه برگردد، ونهى فرمود از آنكه زن

براى غير شوهر خود زينت كند پس اگر بكند بر خدا لازم است كه اورا بآتش جهنم بسوزاند، و نهى فرمود از آنكه زن نزد غير شوهر و نامحرمان خود

زياده از پنج كلمه ضرورى سخن بگويد، ونهى فرمود از آنكه زنى در پهلوى زن ديگر بخوابد و جامه درميان ايشان حايل نباشد، و نهى نمود از آنكه

زنى بازن ديگر نقل كند ازآنچه در خلوت ميان او وشوهرش گذشته است ، و نهى نمود از آنكه كسى با زن خود روبقبله جماع كند، ونهى فرمود از

آنكه درميان راه بازن خود جماع كند پس اگر چنين كند خدا و ملائكه و همه مردمان اورا لعنت كند ونهى فرمود از آنكه بروند بنزد جماعتى كه خبر از

آينده مى دهند مانند منجمان و كاهنان و رمالان و صوفيان كذا هركه بنزد ايشان رود و تصديق كند ايشان را پس او بيزار شده است از چيزهائى كه

بر حضرت رسالت پناه (صلى الله عليه وآله وسلم ) نازل شده است ، و نهى فرمود از بازى كردن نرد و شطرنج وتنبك و طنبوروعود.

منبع:کتاب حلیه المتقین(نویسنده علامه محمد باقر مجلسی ره)

[sohrab]

درحديث معتب از حضرت رسول (صلى الله عليه وآله وسلم ) منقول است كه  نهى فرمود از غيبت كردن و گوش دادن بآن واز

سخن چينى وگوش دادن بآن و فرمود كه سخن چين داخل بهشت نميشود و نهى فرمود ازرفتن بضيافت فاسقان ، و نهى فرمود

از قسم دروغ و فرمود كه اهل خانها را از خانها بر مياندازد وفرمود كه هركه قسم دروغ بخورد براى انكه مال مسلمانى را ببرد

در قيامت خدا با اوغضب باشد مگر انكه توبه كند و مال آن شخص را پس دهد، و نهى فرمود از نشستن برخوانى كه بر آن شراب

خورند، و نهى فرمود از آنكه كسى زن خودرا بحمام فرستد يعنى در بلادى كه احتياج بحمام نباشد ونهى فرمود از داخل شدن

حمام بى لنگ ، و نهى فرمود از طپانچه بر روزدن در وقت مصيبت ، و نهى فرمود از سخن گفتن كه آدمى را از ياد خدا غافل

گرداند، و نهى فرمود ازآشاميدن در ظرف طلا ونقره ، و نهى فرمود از پوشيدن حرير و ديبا و كنجينه مردان را اما زنان را باكى

نيست ، و نهى فرمود از فروختن خرما در درخت پيش از آنكه سرخ يا زرد شود، و نهى فرمود از آنكه رطب را در درخت بخرما

بفروشند و انگور را در درخت بمويز بفروشند، و نهى فرمود از فروختن آلت نرد و شطرنج ونهى فرمود از خريدن و خورانيدن

شراب و فرمود كه حق تعالى لعنت كرده است شراب را وآن را كه درخت انگور را بقصد شراب ميكارد و آنكه انگور را براى شراب

ميفشارد و آنكه ميخورد و آنكه ساقى ميشود و آنكه ميفروشد وانكه ميخرد و آنكه قيمتش را ميخورد و آنكه بر ميدارد و انكه از

براى او بر ميدارد و آنكه از براى او ميبرند همه ملعونند و فرمود كه هركه شراب بخورد تا چهل روز نمازش مقبول نيست و اگر

بميرد و در شكمش از شراب چيزى باشد بر خدا لازم است كه بخوراند باو آنچه از فرج زناكاران از چرك و ريم بيرون آمده باشد و

سالها در ديگهاى جهنم جوشيده است پس چون بخورد بگدازد حشا و امعا وپوست ايشان را.


نهى فرمود از خوردن سود واز شهادت ناحق دادن و از نوشتن كاغذ سود و لعنت كرده است خدا گيرنده سود ودهنده سود

ونويسنده سود و گواه سود را، ونهى فرمود از مصافحه كردن با كافران اهل ذمه ، و نهى كرد از خواندن شعر درمسجد و براى

گمشده فرياد كردن در مسجد، نهى فرمود از آنكه در مسجد شمشير برهنه كنند و واز آنكه چيزى بر روى جانوران بزنند، نهى

نمود از آنكه كسى بعورت مسلمانى نظر كند و فرمود كه هركه دانسته بر عورت مسلمانى نظر كند هفتاد هزار ملك اورا لعنت

كنند، نهى فرمود از آنكه زنى بعورت زنى نظر كند، نهى فرمود از آنكه بدمند در طعام يا آب يا بر موضع سجده ، نهى نمود از نماز

كردن در قبرستان و در ميان راه و آسياها ورودخانه ها و در جاها كه شتران را بندند و بر بام كعبه معظمه ، نهى فرمود از كشتن

مگس عسل و از داغ كردن بر روى چهارپايان ، نهى نمود از آنكه كسى بغير خدا قسم بخورد و فرمود كه هركه بغير خدا قسم

خورد از رحمت خدا برى شده است ونهى فرمود از قسم ياد كردن بسوره قرآن و فرمود كه هركه بسوره از قران قسم ياد كند

بهر آيه از آن ، يك كفاره لازم است خواه راست قسم خورده باشد و خواه دروغ و علماء حمل بر استحباب كرده اند كفاره ، نهى

فرمود از آنكه كسى قسم بخورد بجان تو وبجان فلان ، نهى فرمود از آنكه كسى جنب در مسجد بنشيند، نهى فرمود از برهنه

شدن درشب و در روز، نهى فرمود از حجامت كردن در روز چهارشنبه و در روز جمعه ، نهى نمود از سخن گفتن در روز جمعه در

هنگاميكه پيشنماز خطبه خواند پس اگر چنين كند اورا ثواب جمعه كامل نيست ، نهى نمود نهى نمود از آنكه انگشتر برنج و آهن

در انگشت كنند، نهى فرمود از آنكه صورت حيوان در نگين نقش كنند، نهى فرمود از نماز نافله كردن نزد بيرون آمدن و فرورفتن

آفتاب ودرنزديك زوال ، نهى نمود ازروزه گرفتن در عيد رمضان و عيد قربان و سه روز بعد از عيد قربان در منى و يوم الشك بقصد

ماه رمضان ، نهى نمود از آنكه به روش ‍ چهار پايان دهن بر آب گذارند وبياشامند و فرمود كه بادستهاى خود برداريد و بياشاميد

كه بهترين ظرفهاى شماست ، نهى نمود از آب دهن انداختن در چاهى كه آب از آن خورند، نهى فرمود از آنكه مزدوريرا كار

فرمايند پيش از آنكه مزدش را قرار كنند و نهى فرمود از آنكه دوكس با يكديگر بآزردگى دورى كنند، و اگرناچار باشد زياده از سه

روز نكنند كه هركه چنين كند آتش جهنم باو اولى است نهى فرمود از آنكه طلا را بطلا ونقره را بنقره بفروشند با زيادتى بلكه

ميبايد برابر يكديگر بفروشند، نهى فرمود از مدح كردن مردم در برابر ايشان وفرمود كه هركه قرآن را ياد گيرد و ازروى بى

اعتنائى فراموش كند در قيامت دستهايش در گردنش بسته باشد و حق تعالى بهر آيه مارى براو مسلط گرداند مگر خدا اورا

بيامرزد، فرمود، كه هركه قرآن را بياموزد پس بعد از آن حرامى بخورد يا محبت دنيا و زينت دنيا را بر عمل كردن بقرآن اختيار كند

مستوجب غضب الهى گردد مگر آنكه توبه كند و اگر بى توبه بميرد قرآن با او خصمى كند.


هركه زنا كند با زن مسلمان يا زن ترسائى يا جهودى يا گبرى خواه آزاد باشد و خواه بنده و بى توبه بميرد حق تعالى در قبرش

سيصد در از جهنم بگشايد كه از آنها مار و عقرب و اژدها از جهنم بقبرش در آيند واو در آتش سوزد تا روزقيامت پس چون از قبرش

مبعوث شود مردم از گند او متاذى باشند و همه كس اورا به اين عمل قبيح بشناسند تا به جهنم رود و فرمود كه هركه در خانه مؤ

منى نظر كند كه بر امر مستور او مطلع شود خدا اورا محشور كند با منافقانى كه عيبهاى مسلمانان را تفحص ميكردند و از دنيا

بيرون نرود تا خدا اورا رسوا كند مگر آنكه توبه كند، فرمود كه هركه راضى نباشد بآنچه خدا روزى او گردانيده است و شكايت كند

از براى خدا و صبر برتنگى نباشد بآنچه خدا روزى او گردانيده است و شكايت كند از براى خدا و صبر و برتنگى روزى نكند هيچ

حسنه از او بالا نرود و در قيامت خدا ازاو در خشم باشد مگر آنكه توبه كند و فرمود كه هركه ظلم كند بر زنى كه مهر اورا ندهد او

نزد خدا زنا كار است و حقتعالى در قيامت باوعتاب ميفرمايد كه من كنيز خودرا بعقد تو درآوردم بر مهرى و پيمانى تو وفابه به

پسمان من نكردى و بركنيز من ستم كردى از حسنات او بگيرند و در عوض مهر به آن زن بدهند واگر حسنه اشت تمام شود اورا

امر كنند كه بجهنم برند و نهى نمود از پوشانيدن گواهى و فرمود كه هركه گواهى نزد اوباشد بپوشاند حق تعالى در قيامت در

حضور خلايق گوشت بدن اورا بخورد اودهد.

وفرمود كه پيوسته جبرئيل مرا وصيت ميكرد درباب حق همساگان كه من گمان كردم كه ميراثى براى او قرار خواهد داد، و مرا

وصيت مى كرد درباب غلامان و كنيزان كه من گمان كردم كه ميراثى مقرر خواهد كرد كه چون آنقدر خدمت كنند آزاد شوند، وصيت

ميگرد مرا بمسواك كردن تا آنكه گمان كردم كه واجب خواهد كرد، وصيت ميكرد مرا بنماز شب تا آنكه گمان كردم كه نيكان امت

من اصلا درشب نخواهند خوابيد.