در کیفیّت ظهور (قسمت سوم)
بسم الله الرحمن الرحیم
به اذن الله و به اذن آقا امام زمان(عج)
فصل دوم: (مقدمات قیام و خروج)
نصرت جن:
حضرت صادق(ع) به مفضّل فرمود: « مؤمنین جن او را نصرت خواهند کرد ».
عرض کرد: « آیا ملائکه و جن ظاهر می شوند برای مردم؟ »
فرمود:
« بلی به خدا قسم با ایشان مخاطبه و تکلّم می کنند مانند اینکه شخص با اهل و عیال و حواشی خود مخاطبه می نماید ».
سپس فرمود:
« با او هر کجا برود می روند و عدد ایشان به عدد ملائکه چهل و شش هزار خواهد بود ».
خضر و عیس بن مریم
اما خضر، چنانکه در احوال آن حضرت در زمان غیبت گذشت از همراهان او است که
همیشه با او است، و اما عیسی بن مریم، پس شیعه و سنی نزول او را روایت کرده اند در اخبار زیادی و در فصل دجّال گذشت که آن حضرت را یاری خواهد کرد بر قتل دجّال، در چند حدیث از پیغمبر(ص) و ائمه(ع) است که عیسی بن مریم پشت سر مهدی(عج) نماز خواهد گذارد.
اما نزول عیسی در ابتدای خروج نیست بلکه بعد از چند ماه است و آن هنگامی است که آن حضرت برای مقاتله با سفیانی به شام عزیمت فرموده باشد.
برگشتن اصحاب کهف و جمعی مخصوص از پیشینیان و از این امت
حضرت صادق(ع) فرمود:
« هر گاه قائم آل محمّد(ص) قیام کند بیرون آورد از پشت کعبه (در روایتی از پشت کوفه و این اظهر است) بیست و هفت نفر را، پانزده نفر از قوم موسی که به حق هدایت می کردند و به حق عدول می دادند مردم را و هفت نفر از اصحاب کهف و یوشع بن نون وصی موسی(ع) و مؤمن آل فرعون و سلمان فارسی و ابو دجانه انصاری و مالک اشتر »
و در حدیث دیگر به جای مؤمن آل فرعون، مقداد را گفته سپس فرمود:
« پس اینها در خدمت او خواهند بود و از انصار و حکام خواهند بود ».
ظاهر این است که خصوصیت این اشخاص از این جهت است که آن حضرت خودش اینها را بر می گرداند و الّا کسانی که بر می گردند بسیارند، چنانکه ذکر خواهد شد، امیرالمؤمنین(ع) نیز در خطبه خود اصحاب کهف را یاد آوری فرموده و فرمود:
« ایشان با سگشان برگردند، از ایشان است مردی که او را ملیخا گویند و دیگر حملاها (کمسلمینا – خ -) و این دو شاهد خواهند بود برای قائم(عج) و امروی را تسلیم کنند، پس قائم(عج) یکی از ایشان را به جنگ روم فرستد و او بر گردد بدون حاجت، پس دیگری را بفرستد و او بر گردد به فتح ».
خروج دابّة الارض
خروج دابّه الارض از محتوم است و از کسانی که آن حضرت را یاری کند دابّة الارض است و مراد از وی امیرالمؤمنین(ع) است، لکن وقت خروج او معلوم نیست و ظاهرا در رجب دوم باشد و آن حضرت را با لشکرش بر قتل ابلیس و لشکرش کمک خواهد کرد، امیرالمؤمنین(ع) بعد از ذکر دجّال و کشتن او به دست عیسی بن مریم(ع) فرمود:
آگاه باشید که پس از آن طامّه کبری است.
گفتند: طامّه کبری چیست؟ (بلیّه بزرگتر)
فرمود:
« خروج دابّة الارض است از کوه صفا، با او خواهد بود خاتم سلیمان و عصای موسی، پس خاتم سلیمان را بر روی هر مؤمن می گذارد در او مهر می گیرد، هذا مؤمن حقِا و بر روی هر کافر می نهد پس نوشته می شود این کافر است حقا، تا اینکه مؤمن فریاد می کند: ای وای برای تو ای کافر و کافر فریاد می کند: خوشا به حال تو ای مؤمن، دوست داشتم که من امروز مانند تو بودم و رستگار می شدم آن گاه دابّة الارض سر خود را بلند می کند پس هر کس که در مابین مشرق و مغرب است او را می بیند و این بعد از طلوع خورشید است از مغرب خود. (یا مراد طلوع خورشید ولایت است از غروبگاه خود، یعنی بعد از ظهور قائم(عج) خواهد بود و یا مراد بعد از رکود و توقّف خورشید است از وقت زوال تا عصر که پس از آن یک مرتبه از طرف مغرب نمایان می شود) پس در آن هنگام توبه برداشته خواهد شد ».
خروج دابّةالارض از مقدمات رجعت است و درباره او اخبار بسیار است و برای تذکر همین اندازه کافی است.
برگشت جمع کثیری از مؤمنین برای نصرت
حضرت باقر(ع) فرمود:
« هر گاه قائم(عج) ظاهر شود و داخل کوفه شود خداوند برانگیزاند برای او از پشت کوفه هفتاد هزار صدیق ».
در « اثبات الهداة » از کسانی که به خصوص اسم برده شده یکی مفضل است.
حضرت صادق(ع) به او فرمود:
« تو و چهل و چهار نفر با قائم(عج) خواهید بود ».
و حضرت باقر(ع) فرمود:
« گویا می بینم عبدالله بن شریک عامری را که عمامه سیاه بر سر دارد و دو طرف عمامه اش بین دو شانه او اویزان و از دامنه کوه بالا می رود، در جلو روی قائم ما اهل البیت با چهار هزار که مکرر تکبیر می گویند ».
حضرت صادق(ع) فرمود:
« ارواح مؤمنین به زیارت آل محمّد(ص) در جنان رضوی می روند و با ایشان از طعام و شراب می خورند در مجالش ایشان و با ایشان حدیث می کنند تا هنگامی که قائم ما اهلبیت قیام کند، پس چون قائم ما قیام کند خداوند ایشان را برانگیزاند، پس با آن حضرت همراه می شوند و او را لبیک می گویند دسته دسته ».
مفضل می گوید:
« روزی نزد آن حضرت ذکر قائم(عج) نمودیم و یاد کردیم کسانی را که به انتظار مردند، آن حضرت فرمود:
هر گاه قائم(عج) قیام کند به نزد مؤمن آیند در قبر او، پس به او گفته شود: ای فلان صاحب تو ظاهر شد، اکنون اگر می خواهی برخیز و به او ملحق شو و اگر می خواهی همچنین در کرامت حق باقی باش ».
و نیز فرمود:
« هر گاه اوان قیام قائم(عج) شود، بر مردم باران ببارد در جمادی الاخرة و ده روز از رجب بارانی که مانند آن ندیده اند، پس خداوند برویاند به او گوشتهای مؤمنین و بدنهای ایشان را در قبرهایشان و گویا من نظر می کنم به سوی ایشان و می بینم ایشان را که از طرف جهینه رو آورده اند و موهای خود را از خاک می تکانند ».
امیرالمؤمنین(ع) در این کلام خود که بسیار در آن تکرار می کرد: « العجب کلُّ العجب بین جمادی و رجب ». نیز اشاره به همین دارد که گفتند:
« یا امیرالمؤمنین! چیست این عجبی که همواره تعجب می کنی از وی؟ »
فرمود: « مادرت بر تو نوحه کند، کدام عجب عجیبتر است از مرده ها که بزنند هر دشمن خدا و رسول و دشمن اهل البیت او را؟! »
بار دیگر باز از وی سؤال کردند، فرمود:
« آخر چه عجبی عجیبتر است از اینکه مرده هائی سرهای زنده ها را بزنند ».
گفت: « چه وقت خواهد بود یا امیرالمؤمنین(ع)؟ »
فرمود:
« قسم به آن کس که دانه را می شکافد و بنده را می آفریند، گویا نظر می کنم و می بینم که در کوچه های کوفه رفت و آمد می کنند و شمشیرهای خود را ظاهر کرده و بر روی دوشها، می زنند هر دشمن خدا و رسول و دشمن مؤمنین را ».
و از سعید بن جبیر گفت:
« سالی که مهدی(عج) در او قیام کند بیست و چهار باران خواهد بارید که اثر برکت آن ظاهر خواهد شد ».
ولی این حدیث مستند نیست و هم محتمل است که مراد همان باران رجب باشد.
ادامه مطلب در قسمت بعدی...
اللهم اشف صدر الحسین بظهور الحجه(عج)
منبع: کتاب مهدی منتظر(عج)
تالیف: آیت الله حاج شیخ محمد جواد خراسانی(قدس سره)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
هر کس به کسی نازد و ما هم به علی(ع) نازیم
یا علی بگو و بهش فکر کن
